Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ο Άγιος Σπυρίδων. Προστάτης των Φτωχών, Πατέρας των Ορφανών, Δάσκαλος των Αμαρτωλών


        Φωτογραφία του χρήστη ΛΟΓΙΑ Ασκητων.

Φώτης Κόντογλου

O άγιος Σπυρίδωνας είναι ένας από τους πλέον τιμημένους αγίους της Oρθοδόξου Eκκλησίας, που τον επικαλούνται οι χριστιανοί στις περιστάσεις όπως τον άγιο Nικόλαο, τον άγιο Γεώργιο και τον άγιο Δημήτριο. Tο τίμιο λείψανό του το έχει η Kέρκυρα, όπως η Zάκυνθος έχει το λείψανο του αγίου Διονυσίου κ' η Kεφαλληνία τον άγιο Γεράσιμο.
    Γεννήθηκε στον καιρό του αυτοκράτορος Kωνσταντίνου του Mεγάλου στο νησί της Kύπρου, από γονιούς φτωχούς. Γι' αυτό στα μικρά χρόνια του ήτανε τσομπάνης και φύλαγε πρόβατα. Ήτανε πολύ απλός στη γνώμη σαν τους ψαράδες που διάλεξε ο Xριστός να τους κάνει μαθητές του. 

Σαν ήρθε σε ηλικία, παντρεύθηκε, και μετά χρόνια χήρεψε, και τόση ήτανε η αρετή του, που τον κάνανε επίσκοπο σε μια πολιτεία λεγόμενη Tριμυθούντα, μ' όλο που ήτανε ολότελα αγράμματος. Παίρνοντας αυτό το πνευματικό αξίωμα έγινε ακόμα απλούστερος και ταπεινός, και ποίμανε τα λογικά πρόβατα που του εμπιστεύθηκε ο Xριστός με αγάπη, αλλά και με αυστηρότητα ωσάν υπεύθυνος όπου ήτανε για τη σωτηρία τους. Ήτανε προστάτης των φτωχών, πατέρας των ορφανών, δάσκαλος των αμαρτωλών. Kαι είχε τέτοια καθαρότητα και αγιότητα, που του δόθηκε η χάρη άνωθεν να κάνει πολλά θαύματα, για τούτο ονομάσθηκε θαυματουργός. Mε την προσευχή του μάζευε τα σύννεφα κ' έβρεχε σε καιρό ξηρασίας, γιάτρευε τις αρρώστιες, τιμωρούσε τους πονηρούς ανθρώπους, όπως έκανε με κάποιους μαυραγορίτες που γκρέμνισε τις αποθήκες που φυλάγανε το σιτάρι, ενώ ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, και καταπλακωθήκανε μαζί με το σιτάρι: "και μελετώμενον λιμόν παρά των σιτοκαπήλων, έλυσε, συμπεσουσών αυτοίς, των αποθηκών αις τον σίτον συνέσχον". Kαι μ' όλα αυτά εζούσε με τόση φτώχεια, που σαν πήγε κάποτε ένας φτωχός να τον βοηθήσει για να πληρώσει κάποιο χρέος του, δεν είχε να του δώσει τίποτα, και με θαύμα έκανε μαλαματένιο ένα φίδι που βρέθηκε σ' εκείνο το μέρος, και το έδωσε στον φτωχό, κ' εκείνος το έλιωσε και πλήρωσε το χρέος του. Άλλη φορά πάλι έγινε κατακλυσμός, και τα ποτάμια ξεχειλίσανε και πλημμύρισε η χώρα, κι' ο άγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε και τραβήξανε τα νερά και στέγνωσε ο νεροπατημένος τόπος. Γιάτρεψε και τον βασιλέα Kωνσταντίνον που είχε αρρωστήσει από κάποια αγιάτρευτη αρρώστια, ένα διάκο που βουβάθηκε τον έκανε καλά, κακούς και πλεονέκτες ανθρώπους ετιμώρησε με υπερφυσική δύναμη, και πλήθος άλλα θαύματα έκανε, ώστε να τον φοβούνται οι άδικοι κ' οι αδικημένοι να τον έχουνε για προστάτη και καταφύγιο. Aλλά πάντα είχε μεγάλη αγάπη και συμπάθεια στους αμαρτωλούς, γι' αυτό κάποιοι κλέφτες που πήγανε μια νύχτα να κλέψουνε πρόβατα από τη μάνδρα του, που τη συντηρούσε για να βοηθά τους πεινασμένους, τυφλωθήκανε και δεν μπορούσανε να φύγουνε, και πιάσανε και φωνάζανε να τους ελεήσει. Kι' ο άγιος όχι μοναχά τους ξανάδωσε το φως τους, αλλά τους χάρισε κ' ένα κριάρι, γιατί, όπως τους είπε, είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύχτα, κι' αφού τους νουθέτησε νάναι καλοί άνθρωποι, τους έστειλε στα σπίτια τους χωρίς να μάθει τίποτα η εξουσία για την κλεψιά που θέλανε να κάνουνε. Προέλεγε δε και όσα ήτανε να γίνουνε με ακρίβεια, ώστε να τον θαυμάζει ο κόσμος σαν ένα υπεράνθρωπο πρόσωπο, αφού από τσομπάνης αξιώθηκε να ανεβεί σε τέτοιο ύψος. Kαι στην Πρώτη Oικουμενική Σύνοδο που έγινε στη Nίκαια, ήτανε κι' ο άγιος Σπυρίδωνας ανάμεσα στους τριακοσίους δέκα οκτώ θεοφόρους πατέρας και, παρ' όλο που δεν γνώριζε γράμματα, αποστόμωσε τον αιρεσιάρχην Άρειο που ήτανε ο πιο σπουδασμένος στα γράμματα από όλους τους δεσποτάδες. 
    Όλον τον καιρό που έζησε δεν έπαψε να κάνει θαύματα. Tο μεγαλύτερο ήτανε η ανάσταση της πεθαμένης κόρης του που σηκώθηκε από το μνήμα και μαρτύρησε σε ποιο μέρος είχε φυλάξει τα χρήματα που της εμπιστεύθηκε κάποια γυναίκα, και πάλι ξανακοιμήθηκε. Kάποτε πήγε στον άγιο μια γυναίκα που είχε ένα παιδάκι και της πέθανε, και τον παρακαλούσε με δάκρυα πολλά να το αναστήσει, τόσο συνηθισμένοι ήτανε οι άνθρωποι, που τον γνωρίζανε, στα θαύματα που έκανε ο άγιος. Kαι εκείνος το ανάστησε με την προσευχή του. Mα η μητέρα του σαν το είδε ζωντανό, από την πολλή χαρά της πέθανε η ίδια. Kι' ο άγιος Σπυρίδωνας ανέστησε και τη γυναίκα.
    Aυτά τα μεγάλα θαύματα ξακουσθήκανε στον κόσμο, κι' ο άγιος Σπυρίδωνας, ζώντας ακόμα, τιμήθηκε σαν άγιος και θαυματουργός. Kαι έως τώρα κάνει πολλά θαύματα το σκήνωμά του που είναι ο θησαυρός των Kερκυραίων.
    Όταν ελειτουργούσε, παραστεκότανε Άγγελοι που τους βλέπανε με τα μάτια τους πολλοί από τους ευσεβείς χριστιανούς, και που έλεγε το "Eιρήνη πάσι", οι Άγγελοι αντιφωνούσανε "Kαι τω πνεύματί σου" αντί των ψαλτάδων, και τον περιέλουζε κάποια υπερφυσική φωτοχυσία.
    Mε τέτοια αγγελική πολιτεία αφού έζησε κ' έφθασε σε βαθύ γήρας ποιμαίνοντας τα λογικά πρόβατα, μετέστη προς Kύριον. Tο δε άγιο λείψανό του έμεινε κάμποσον καιρό στην Tριμυθούντα κι' από κει το πήγανε στην Kωνσταντινούπολη και το εβάλανε στην εκκλησία των Aγίων Aποστόλων όπου φυλαγότανε τα άγια λείψανα πολλών αγίων. Kατά τη βασιλεία των Tούρκων ευρέθη εις τα χέρια ενός ευλαβούς χριστιανού που τον λέγανε Bούλγαρη, κι' αυτός με μεγάλα βάσανα και κόπους το έφερε έως την Aλβανία κρυμμένο μέσα σε τσουβάλια, κι' από κει το πέρασε μ' ένα καΐκι στην Kέρκυρα που την κρατούσανε οι Bενετσιάνοι, κι' από τότε βρίσκεται σ' αυτό το νησί, απείραχτο από τον καιρό, με όλο όπου περάσανε 1600 χρόνια από την κοίμησή του. Στο κουβούκλιο στέκεται όρθιος ο άγιος, με χέρια σταυρωμένα, ντυμένος με τα άμφιά του και τον βγάζουνε σε λιτανεία δύο φορές το χρόνο. Oι Kερκυραίοι έχουνε το ιερό σκήνωμα σε μεγάλη ευλάβεια και το θεωρούνε θησαυρό του νησιού τους. Tον καιρό που δούλεψα στο Mουσείο της Kέρκυρας γνώρισα τον παπα-Bούλγαρη, που ήτανε εφημέριος του ναού, κατά κληρονομικό δικαίωμα, άνθρωπος που αγαπούσε την τέχνη και τα γράμματα. Tο άγιο λείψανο θαυματουργεί πάντα έως σήμερα σε όποιους επικαλεσθούνε με πίστη τον άγιο.
    Στην ορθόδοξη αγιογραφία ο άγιος Σπυρίδωνας παριστάνεται γηραλέος με γυριστή μύτη και με διχαλωτό κοντό άσπρο γένι, "γέρων διχαλογένης φορών σκούφον". O σκούφος του είναι παράξενος, σαν κινέζικος, μυτερός στην κορυφή. Δεν ζωγραφίζεται ποτέ ξεσκούφωτος. Eκτός από τις εικόνες απάνω σε σανίδι είτε σε τοίχο σε άλλο μέρος της εκκλησίας, ζωγραφίζεται συχνά στο άγιο Bήμα μαζί με τους άλλους μεγάλους ιεράρχας Bασίλειο, Xρυσόστομο και Γρηγόριο κάτω από την Πλατυτέρα. Στο χαρτί που βαστά είναι γραμμένο: "Έτι προσφέρομέν Σοι την λογικήν ταύτην και αναίμακτον θυσίαν".
    H υμνολογία μας τον στόλισε με τα αμάραντα άνθη της, που πολύ λίγοι από μας τα μελετήσανε για να δούνε πως αληθινά είναι αμάραντα.
    "Xαίροις αρχιερέων κανών, της Eκκλησίας αδιάσειστον έρεισμα· το κλέος των Oρθοδόξων, η των θαυμάτων πηγή, της αγάπης ρείθρον μη κενούμενον...".

"Πράος και κληρονόμος της γης, Συ, των πραέων αληθώς αναδέδειξαι, Σπυρίδων, πατέρων δόξα, ο ταις νευραίς των σοφών και απλών σου λόγων, θεία χάριτι, εχθρόν τον παμπόνηρον και παράφρονα Άρειον εναποπνίξας, και το δόγμα το ένθεον και σωτήριον ανυψώσας εν Πνεύματι...". 
"Eκ ποιμνίων ώσπερ τον Δαυΐδ, σε αναλαβόμενος ο Πλαστουργός, λογικής ποίμνης έθετο ποιμένα πανάριστον, τη απλότητι και πραότητι λάμποντα και τη ακακία, όσιε, Ποιμήν καλλωπιζόμενον". "Mωυσέως το άπλαστον, Δαυΐδ το πράον, Iώβ του Aυσίτιδος το άμεμπτον κτησάμενος, του Πνεύματος γέγονας κατοικητήριον, μέλπων, Iερώτατε: O ων ευλογημένος και υπερένδοξος". 
"Σε εξ αλόγου ποίμνης μετήγαγεν εις λογικήν το Πνεύμα, πνευματοφόρε, ως τον Mωσέα και Δαυΐδ ων εμιμήσω το πράον, Σπυρίδων, φως οικουμένης". Tο απολυτίκιον λέει: 
"Tης Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος, και θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων, πατήρ ημών. Διό νεκρά Συ εν τάφω προσφωνείς, και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες· και εν τω μέλπειν τας αγίας Σου ευχάς, Aγγέλους έσχες συλλειτουργούντάς Σοι, Iερώτατε. Δόξα τω σε δοξάσαντι· δόξα τω σε στεφανώσαντι· δόξα τω ενεργούντι δια Σου πάσιν ιάματα".(από το Γίγαντες ταπεινοί, Aκρίτας 2000) 

Στου Αγίου Σπυριδώνου την γιορτή !


Είναι κάποια λάθη στη γλώσσα του λαού μας, που ακούγονται τόσο τρυφερά , τόσο αγνά , τόσο όμορφα , τόσο πηγαία , τόσο αναγκαία για τις ψυχές που τα απολαμβάνουν….Είναι η Θεία Χάρις που κάνει τούτα τα λάθη να μην φαίνονται μόνο , μα να είναι αυτά τα σωστά ! Να γίνονται παράδοξα ο κανόνας ! Δεν τα κοκκινίζει . ούτε τα σβήνει κανένα χέρι σπουδαγμένου δασκάλου και διορθωτή . Θαυμαστικό στέκει δίπλα τους ! Και νοσταλγία για όλες τις μνήμες που πέμπουνε κάθε φορά που λαλούνται από στόματα μελίρρυτα… Ο Πάτερ ! ακούς να λέγεται στ’ Αγιορείτικα αγιομέρια. Το ορθό είναι ο Πατήρ …έτσι δεν είναι ; Μα αυτό το Πάτερ έχει κατοχυρωθεί στο λεξικό της ζωής μας , από γραφίδες που μοσχομυρίζουν λιβάνι . Ο Κυρ Φώτης σου ρχεται στο μυαλό και ο Κυρ Αλεξανδρής , ο Σκιαθίτης ψάλτης με τα χαριτωμένα του σχόλια για τις καταβασίες των Χριστουγέννων, παραμονή Γεννήσεως στην βάρκα για τον κάστρο και του Χριστού την Εκκλησιά , τότε που νόμιζε ο ευλογημένος πως ο ανυψώσας το κέρας ημών ήταν κάποιος μικρανεψιός …Μα και όσα διαβάζεις και ακούς για Βαγγέλια και Ξαπτέρυγα , σου θυμίζουν τα απλοϊκά γεροντάκια των Σαρακοστών του Κόντογλου και τις αγράμματες μανάδες τις παλιές με τα παιδιά τους , βουρκωμένες κάτω απ το πετραχήλι και τη σκιά του Ευαγγελίου της Κυριακής και της Γιορτάδας , κι ας μην καταλάβαιναν γρι απ του Χριστού μας τα θάματα και τα λόγια στα αρχαία τα λόγια . Αχ πόσο όμορφα φέρνει δίπλα του ο λαός μας τους λατρεμένους του Αγίους ! Πως λαχταρά η ψυχή τις παράδοξες κείνες επικλήσεις τους, σαν σιμώνει η μεγάλη ημέρα της οσίας τους μνήμης . Του Αγιαντρέου ή του Αγιαντριός ,του Αη Μηνός ,του Αη Βασιλειού, του Αη Γιαννιού, της Παπαντής , των Ταξιαρχώνε , του Αη Γιωργιού και πόσες ακόμα βλογημένες γλωσσοπλασίες …
 
Στην σημερινή την εκπομπή
του Αγίου Σπυριδώνου ζητούμε την ευκή !
Την ώρα που κοιμόμαστε
κερί που καίει ευχόμαστε …
 
Ο Άγιος να τρέχει , όσους τον καλούν να σώνει
και μύρια ακόμα ζεύγη με πατούμενα ,
όλον τον κόσμο να γυρνά και όλο αυτά να λιώνει …

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο :
Στου Αγίου Σπυριδώνου την γιορτή

από το ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ


Βρέφος βλέπω καὶ Θεόν μου γνωρίζω...







Βρέφος βλέπω καὶ Θεόν μου γνωρίζω, βρέφος θηλάζον καὶ τὸν κόσμον διατρέφον, βρέφος κλαυθμυρίζον καὶ κόσμῳ ζωὴν καὶ χαρὰν χαριζόμενον, βρέφος σπαργανούμενον καὶ τῶν σπαργάνων με τῆς ἁμαρτίας λυτρούμενον, βρέφος ἐν ἀγκάλαις μητρὸς μετὰ σαρκὸς ἀληθῶς ἀνελλιπῶς ἐπὶ γῆς, καὶ αὐτὸν καὶ ἐν κόλποις τοῦ Πατρὸς ἀληθῶς καὶ ἀνελλιπῶς ἐν οὐρανοῖς. 

άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων

Έτη πολλά! 

:πηγή

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ;


Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

Χριστούγεννα ήρθαν, πάλι, Χριστούγεννα για μια ακόμη φορά.

Οι νοικοκυρές θα στολίσουν τα σπίτια τους με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, με λαμπιόνια, με φολκλορικά στολίδια. Τα παιδιά θα ζητήσουν πλούσια δώρα και παιχνίδια από τους μεγαλύτερους. Και εκείνοι θα δράξουν την ευκαιρία για συμμετοχή σε "λουκούλεια" γεύματα, σε χοροεσπερίδες, ενίοτε δε και σε … χαρτοπαιξία !

Μα, αυτά όλα είναι τα Χριστούγεννα; Ποιο είναι το νόημα της εορτής των Χριστουγέννων;

Το πραγματικό νόημα της Εορτής μας το δίδει ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας: <<Θεός ενηνθρώπησεν ίνα ημείς θεοποιηθώμεν>> και <<Θεός ενηνθρώπησεν ίνα Θεόν τον Αδάμ απηργάσηται>>. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει να θεωθεί –να γίνει αθάνατος– ο άνθρωπος.

Για τη σωτηρία του ανθρώπου ταπεινώθηκε (κενώθηκε) ο Θεός, έλαβε ανθρώπινη μορφή, ήλθε στη γη για να μας σώσει. Μας έδειξε τον σωστό βηματισμό της ζωής, μας άφησε οδοδείκτες του ουρανού, ζήτησε οικιοθελή τήρηση των εντολών Του και πίστη.

Ποιο δώρο ζητά από εμάς ο εν σπηλαίω λάθρα τεχθείς Κύριος; Το μεγαλύτερο δώρο: Τις αμαρτίες μας ! Αυτές ζητά να πάρει –μέσω του Ιερού Μυστηρίου της Εξομολογήσεως– και να παραδώσει καθαρές τις ψυχές και τις καρδιές μας. Αυτό δεν οδηγεί στη σωτηρία; Γι΄αυτό δεν ήλθε στη γη ο Χριστός; Τις αμαρτίες μας ζητά, να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Τα έσπασε τα δεσμά αυτά με την Ανάστασή Του, ξεκίνησε το έργο της σωτηριώδους οικονομίας Του προ αιώνων και έλαβε σήμερα ανθρώπινη μορφή, στην υλοποίησή του.

Σ΄ εμάς μένει ο προβληματισμός και η απάντηση στα ερωτήματα: Πως θέλουμε τα δικά μας Χριστούγεννα; Με ή χωρίς Χριστό στη ζωή μας; Με το μέτρο της κατανάλωσης ή με το μέτρο της Αγάπης; Με πραγματικούς ήρωες ή με ψεύτικα είδωλα; Με το ξενόφερτο γλέντι ή με τη χαρά των απλών πραγμάτων που ευλογεί ο Χριστός; Τρέφοντας τις πέντε αισθήσεις ή τρέφοντας την ψυχή μας με τη Θεία Κοινωνία; Με ταξίδια και διακοπές στα χιόνια ή ακολουθώντας το ταξίδι των Μάγων στη Βηθλεέμ; Στο κενό ή στον Ναό; Μένοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων ή προχωρώντας στην Ουσία; Μόνοι μέσα στο πλήθος ή όλοι μαζί; Με τα εκτυφλωτικά φώτα ή με το Φως (Χριστό); Καλλιεργώντας την ψυχή (με προσευχή, Εξομολόγηση, Εκκλησιασμό-Θ. Μετάληψη) ή φθείροντας το σώμα (με ξενύχτια, κραιπάλη, μέθη); Ενισχύοντας και βοηθώντας τον εμπερίστατο συνάνθρωπο-αδελφό μας ή κατασπαταλώντας το όποιο υστέρημά μας σε εγωιστικές, υπερφίαλες και ανούσιες πράξεις;

Ας απαντήσουμε, μέσα μας, στα ερωτήματα αυτά και τότε θα διαπιστώσουμε εάν θέλουμε ή όχι Χριστούγεννα με Χριστό !

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Καθηγούμενος Γέροντας Γρηγόριος: «Ρωτᾶς γιὰ πολέμους, ρωτᾶς, Ἕλληνα, γιὰ χαλασμούς. Καλά, δὲν βλέπεις αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα κατεβαίνουν ἀπὸ τοὺς κόρφους;»

ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΦΟΥΣ ΒΡΕΧΕΙ, ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ ΚΑΙ ΒΡΟΝΤΑ
Οἱ παλιοὶ ἀνθρῶποι, παρατηρώντας τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ἀπὸ χρόνο σὲ χρόνο, γίνονταν οἱ πιὸ καλοὶ καὶ οἱ πιὸ σωστοὶ μετεωρολόγοι. Ἂς εἶχε ὁ τόπος τους ἡλιοφάνεια καὶ καλοκαιρία. Παρακολουθώντας γύρω-γύρω τὰ ἄκρα τῆς γῆς, ποὺ τὰ ὠνόμαζαν κόρφους, ἔλεγαν «ὅπου εἶναι ἔρχεται βροχή, ἔρχεται κακοκαιρία καὶ στὸν δικό μας τόπο· μαζέψτε τὰ γενήματά σας, ποὺ κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν κακοκαιρία». Ἡ μάννα ἔλεγε «δὲν θὰ ἁπλώσουμε ἀπόψε μπουγάδα, γιατὶ ἔρχεται βροχή». Καὶ ὁ βοσκὸς μάζευε τὰ ζῶα του στὸν στάβλο.
– Πατέρα, καλὸς εἶναι ὁ καιρός.
– Παιδί μου, δὲν ἀκοῦς τὸ ποδοβολητὸ τῆς βροχῆς;
Ἴσως ἐκεῖ στὸ μοναστήρι ποὺ σύχναζε ἄκουσε τὸν Ἠλία νὰ λέγη «Δὲν ἀκοῦτε τὰ πόδια τῆς βροχῆς;».
Ὁ γερο-ψαρᾶς ἔλεγε στὰ παιδιά του:
– Τραβᾶτε τὴν βάρκα ἔξω· ἔρχεται κακοκαιρία.
Ὅλοι τὰ ἤξεραν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ τὰ ζῶα. Προτοῦ χαράξη, ὁ μύρμηγκας ἀγωνιζόταν νὰ συνάξη καὶ νὰ προστατεύση τὰ γενήματά του. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ζωάκι ἔχει φοβερὲς αἰσθήσεις καὶ ἀμύνεται γιὰ τὰ ἐπερχόμενα δεινά.
Ὁ σημερινὸς πεπαιδευμένος ἄνθρωπος δὲν τὰ βλέπει; Τί ἔρχεται καὶ ρωτᾶ τὸν καλόγερο στὸ Ἅγιον Ὄρος:
– Πῶς πᾶν τὰ πράγματα; Πῶς βλέπεις τὴν κατάσταση; Τί ἀκοῦτε ἐσεῖς ποὺ ζῆτε σ᾽ αὐτὸν τὸν ἅγιο τόπο;
– Ὅ,τι ἀκοῦτε καὶ ὅ,τι βλέπετε ἔξω.
Ἡ Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει καὶ σφιχταγκαλιάζει τοὺς ἄθεους κρατοῦντες. Ἐδῶ τρῶνε, μαζὶ πίνουνε καὶ χαριεντίζονται σὰν τὰ παιδιὰ ποὺ φτιάχναν στὴν ἄμμο πόλεις καὶ ὀχυρά. Κανεὶς δὲν ἔχει ἐλεύθερη ἔκφραση. Λὲς καὶ βρισκόμαστε σὲ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα. Ὁ ρασοφόρος βλέπει τὸν σταυρὸ πεταμένο στὸν δρόμο καὶ δὲν σκύβει νὰ τὸν πάρη νὰ τὸν φιλήση. Μόνον οἱ εὐλαβεῖς σκουπιδιάρηδες μαζεύουν τὶς εἰκόνες τῆς Παναγιᾶς καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ σκουπίδια.
– Ποῦ τὸ βρῆκες πάλι αὐτό, μπαρμπα-Μιχάλη;
– Ἀπὸ τὰ σκουπίδια τὸ ἀνέσυρα, γιατὶ πονεῖ ἡ ψυχή μου.
Ἡ εὐλάβειά μας, ἡ παρηγοριά μας νὰ πετιέται στὸν δρόμο;
Γιὰ νὰ μὴ χάσουν σήμερα οἱ παπάδες τὶς «καλὲς» σχέσεις μὲ τὸ ποίμνιό τους, βαπτίζουν τὰ παιδιὰ τῶν ἀστεφάνωτων οἰκογενειῶν καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα «Αὐτοὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν παραμέρισαν. Πῶς θὰ ἐμπιστευθοῦμε χριστιανικὴ ἀνατροφὴ σὲ γονεῖς ἐκτὸς Ἐκκλησίας;».
– Γιατί, παπᾶ, ἔβαλες κουμπάρο ἀστεφάνωτο;
– Γιατὶ, ὅταν θὰ πάω στὸν δεσπότη, θὰ πρέπει νὰ κουβαλάω μαζί μου κι ἕνα τορβά, γιὰ νὰ μοῦ βάλη τὸ κεφάλι.
Οἱ πιέσεις τῶν ἐπισκόπων ἀρχίζουν ἀπὸ θέματα πίστεως μέχρι θέματα οἰκονομικά. Ἕνας δεσπότης ζητᾶ ἀπὸ κάθε ἐνορία 70 εὐρώ, γιὰ νὰ ἐπισκευάση τὴν χέστρα του! Σιγά-σιγὰ πρέπει νὰ καταπιαστοῦμε καὶ μὲ τὴν καζάνα τοῦ δεσπότη. Φόβος και τρόμος κατέχει τοὺς παπάδες, τοὺς ἄμισθους, τοὺς παραγκωνισμένους, τοὺς ἀπαράκλητους. Στὰ χωριὰ ποὺ ζοῦνε πίσω ἀπὸ τὸν Θεό, κανένας δὲν τοὺς ρωτᾶ «Ἔχεις νὰ ταΐσης τὴν οἰκογένειά σου;» παρὰ μόνον «Ἔχεις νὰ μοῦ δώσης;». Ρώτησα ἐφημέριο ἐν μέσῳ Ἀθηνῶν:
– Γιατί δὲν πῆγες τὸ παιδί σου ἐγκαίρως στὸν γιατρό;
– Δὲν εἶχα (!)
Ὁ ἐφημεριακὸς κλῆρος, ποὺ εἶναι οἱ βασικοὶ λειτουργοὶ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι παρηγκωνισμένος. Ὁ μακαριστὸς ὅσιος Ἀμφιλόχιος σκεπτότανε πολὺ τὸν ἐφημεριακὸ κλῆρο καὶ ζητοῦσε τὴν ἐνίσχυσή τους:
– Χωρὶς ἐφημερίους δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργήση ἡ Ἐκκλησία. Ἂς μὴ γνωρίζη γράμματα. Ὅταν ἔχη εὐλάβεια, ἀναπληρώνονται ὅλα. Χωρὶς παπᾶ, τὸ χωριὸ εἶναι χωρὶς νερό, χωρὶς σημεῖο ἀναφορᾶς, χωρὶς παράκληση καὶ παρηγοριά.
Ὁ ἐπίσκοπος πρέπει νὰ σεβίζη μπροστὰ στὸν ἐφημέριο, γιατὶ αὐτὰ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ κάνη αὐτός, τὰ κάνει ὁ παπᾶς. Αὐτὸς εἶναι κοντὰ στὸν κόσμο, αὐτὸς διαβάζει τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὸς ἁγιάζει τὰ σπίτια, αὐτὸς πίνει νερὸ στὴν ὑγειὰ τοῦ χωριοῦ. Μιὰ παχειὰ καλημέρα τοῦ παπᾶ στὸν ἐνορίτη εἶναι ὅ,τι σπουδαῖο μπορεῖ νὰ δώση ἡ Ἐκκλησία στὸν λαὸ κάθε μέρα. Βοηθῆστε τὸν παπᾶ νὰ κάθεται κοντὰ στὸ ποίμνιό του. Νὰ μὴν ἔχης, δεσπότη, τὴν ἀπαίτηση ὁ παπᾶς νὰ παίζη τὴν φλογέρα ἀπὸ τὴν πόλη καὶ νὰ βόσκουν τὰ πρόβατα στὸ χωριό. Βοηθῆστε τον, βοηθῆστε τον. Μὴ τὸν τρομοκρατῆτε. Ἔχετε τὴν χατζάρα ὑψωμένη γιὰ τὸν ἄθεο, τὸν σκανδαλοποιὸ καὶ τὸν ἀνήθικο.
Ἂχ ἐφημέριε, μὲ τὸ τριμμένο ράσο καὶ τὸ παπούτσι ποὺ σηκώνει φτέρνα καὶ μύτη, σὲ λατρεύω, σὰν τὴν ζύμη τῆς πίστης καὶ τοῦ ἔθνους.
Ἂς πᾶμε τώρα καὶ στοὺς κρατοῦντες. Δὲν βλέπετε σημεῖα καὶ τέρατα, καὶ ρωτᾶτε ἐμένα τὸν μοναχό, ποὺ ζῶ στὴν ἀποκλείστρα μου καὶ δῶθε-κεῖθε μοῦ μεταφέρουνε τὸν χαλασμὸ τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πίστης ἀπὸ τὴν τάχατες κυβέρνηση, ποὺ τὰ δίνει ὅλα γιὰ τὸν λαό; Δίνει ἕνα ψίχουλο γιὰ τὸν λαὸ καὶ μιὰ ὁλόκληρη φραντζόλα ἀπὸ τὸν φοῦρνο τοῦ διαβόλου. Οἱ ἄθεοι μέρα-νύχτα ζυμώνουν, ὄχι τὸ ψωμὶ ποὺ τὸ βρίσκαμε κάτω καὶ τὸ παίρναμε στὸ χέρι μας καὶ τὸ φιλούσαμε, ἀλλὰ τὸ ψωμὶ ποὺ δὲν θρέφει τὸν λαό, ἀλλὰ τὸν δηλητηριάζει.
Ρωτᾶς γιὰ πολέμους, ρωτᾶς, Ἕλληνα, γιὰ χαλασμούς. Καλά, δὲν βλέπεις αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα κατεβαίνουν ἀπὸ τοὺς κόρφους; Δὲν εἶναι πιὰ οἱ κόρφοι ἐκεῖ ποὺ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό, ἀλλὰ ἡ βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Ἔχει κανένα εὐεργέτημα γιὰ τὸν λαό, τὸν ὀρθόδοξο λαό; Ἔχει κανένα εὐεργέτημα γιὰ τὴν μάννα τὴν πολύτεκνη καὶ γιὰ τὸν γέρο ποὺ φυλάει τὸ ἐρημωμένο χωριό; Ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀνεργία, ἡ ἀποστροφὴ τῆς ὑπαίθρου μάζεψε τὴν νεολαία στὶς μεγαλοπόλεις, καὶ τὰ ὄμορφα χωριά μας κατήντησαν θέρετρα, καὶ ὄχι τόποι παραγωγικοί, τόποι ποὺ βοηθοῦν τὴν οἰκονομία τοῦ κράτους. Στὸν ὁρίζοντα, Ἕλληνα, θὲς νὰ δῆς ὅτι πωλοῦνται τὰ πάντα, καὶ τὸ ἀεροδρόμιο καὶ τὸ λιμάνι καὶ ἡ ΔΕΗ καί, τὸ πιὸ φοβερὸ ἀπ᾽ ὅλα, τὸ νεράκι τοῦ Θεοῦ; Τὶς πηγὲς τοῦ τόπου μας, ποὺ πραγματικὰ ἁγιάσματα εἶναι, ἁγιάσματα ἀναβλύζουν, ἁγιασμένα νερὰ μᾶς δίνουν, θὰ τὶς κουμαντάρουνε οἱ ξένοι ἐπιχειρηματίες. Φοβᾶμαι ὅτι καὶ τὰ δάση μας θά ᾽χουν τὴν ἴδια τύχη. Κι ἀπ᾽ τοὺς καθάριους βυθοὺς τῆς θαλάσσης, θὰ ἀφαιρέσουν τὰ βότσαλα καὶ τὴν ὀμορφιά τους. Σημεῖα τῶν καιρῶν ζητᾶς;
Ὅλοι οἱ μεγάλοι κοσμοκράτορες ἔχουν τὸ χέρι τους στὴν σκανδάλη καὶ τοὺς λένε: «Πολλοὶ εἴμαστε στὴν γῆ· πρέπει νὰ θάψουμε, γιὰ νὰ λιγοστέψουμε». Μήπως ἐσεῖς ἀκούσατε κανένα λόγο παρηγοριᾶς; Μήπως σᾶς κόψανε κανένα φόρο; Μήπως σᾶς αὐξήσανε κάποιο μισθὸ ποὺ σᾶς εἶχαν περικόψει; Μήπως ἑτοιμάζονται οἱ πηγάδες τοῦ Μελιγαλᾶ καὶ τὰ φαράγγια, γιὰ νὰ τὰ βοθρίσουνε μὲ πτώματα, μὲ σώματα μαρτύρων καὶ ἁγίων; Γυναίκα, φόρεσε μαῦρο μαντήλι, κι ἂν σὲ ρωτήσουνε, πὲς ὅτι πενθεῖς τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος. Μαυροπένθησε ἡ Ἐκκλησία. Τί τὰ θὲς τὰ ἄσπρα καὶ τὰ λευκά, ἀφοῦ ἀνάσταση δὲν βλέπεις; Ζῆς μέσα σὲ μιὰ ἀτέλειωτη Μεγάλη Παρασκευή. Ὅταν ἀκούω ὅτι ἀρχιερεῖς ζητοῦνε συνδρομὲς ἀπὸ τὶς ἐνορίες, γιὰ νὰ κάνουν πλούσια τραπέζια σ᾽ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θεωροῦνται μεγάλοι, νερουλιάζει τὸ αἷμα μου καὶ θὰ ἤθελα νὰ πάω νὰ βάλω στὸ καζάνι τους κατασταλαγή. Ποιός δεσπότης λέει σήμερα: «Θὰ σὲ φιλέψουμε μὲ τὸ βρισκούμενο»; Ποιός κρατᾶ ταπεινὴ τράπεζα στὶς ἐπισκέψεις τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως, τῶν πολεμίων τῆς Ἐκκλησίας; Ποιός δεσπότης κάλεσε τὶς μαννάδες σὲ τραπέζι καὶ τοὺς φτωχοπατεράδες τοὺς χειρώνακτες σὲ συνεστίαση; Ποιός ἔβρασε σιτάρι, γιὰ νὰ παραθέση τράπεζα;
Δεῖξτε μου τὰ καλὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, γιατὶ μ᾽ ἔφαγε ἡ ἀγωνία, ὁ τρόμος τῆς ἄλλης ἡμέρας, τὸ ἀβέβαιο τὶ θὰ ξημερώση αὔριο. Θὰ χτυπήση καμπάνα; Θὰ γίνη λειτουργία; Θὰ κυματίση ἡ σημαία; Θὰ φανῆ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὶς ράχες καὶ στὰ βουνά;
Βοσκέ, κόψε ἕνα ξύλο καὶ κάνε ἕνα σταυρὸ καὶ στῆσε τον στὴν ραχούλα ποὺ βόσκεις τὰ κοπάδια σου. Κι ἐσένα θὰ φυλάξη καὶ τὴν ποίμνη σου. Μάννα, στῆσε ἕνα σταυρὸ στὴν αὐλή σου καὶ σύ, ἀγρότη, στὶς καλλιέργειές σου. Φυγάδεψε τὰ δαιμόνια καὶ κοίτα τοὺς κόρφους τὶ σημεῖα καὶ τέρατα μᾶς φέρνουν κάθε μέρα. Εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος ὁ χῶρος σου, μπορεῖς νὰ βλέπης καὶ νὰ γίνεσαι προφήτης, διδάσκαλος, εὐαγγελιστής, ξορκιστὴς τῶν κακῶν. Ἀμήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Το μεγάλο μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων




Ο Μέγας Βασίλειος θαυμάζοντας το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, θέτει στο στόμα της Παναγίας τα ακόλουθα λόγια:

«Πως να Σε ονομάσω εγώ, θαυμαστό μου βρέφος; 
Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό του Αγίου Πνεύματος; 
Να Σου προσφέρω θυμίαμα ή γάλα; 
Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες, ή να πέσω στα πόδια Σου και να Σε λατρεύω; Τι ανεξήγητη αντίθεση; 
O ουρανός είναι ο θρόνος Σου κι εγώ σε τοποθέτησα στα γόνατα μου. Σε βλέπω στην γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό. O ουρανός είναι εκεί, όπου ευρίσκεσαι Εσύ».

Την απορία και την έκπληξη της Παναγίας συμμερίζεται και άγιος Βασίλειος. 
Και προσπαθώντας να βρει το μυστικό που πέτυχε την ένωση τόσο αντιθέτων πραγμάτων, καταλήγει ότι είναι  Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ!

Από ταπείνωση ο Θεός έγινε άνθρωπος!

Από την ταπείνωση Του η γη έγινε ουρανός!

Δεν ανέβηκε ο άνθρωπος στον ουρανό. Κατέβηκε ο Θεός στην γη. Και έτσι μας έμαθε έμπρακτα, πως μπορεί η γη, από τόπος εξορίας να γίνει παράδεισος. Από ζούγκλα, να γίνει Βασιλεία του Θεού. Γι’ αυτό και οι πρώτοι, που αξιώθηκαν να Τον προσκυνήσουν, ήταν οι ταπεινοί ποιμένες. Και οι γεμάτοι ταπεινό και ειλικρινές φρόνημα αναζήτησης της αλήθειας, «μάγοι εξ ανατολών»

Αυτή η αρετή της Ταπείνωσης είναι το μεγάλο μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων. Μόνο ο άνθρωπος που καλλιεργεί και αγαπάει αυτή την αρετή, μπορεί κάπως να νιώσει, τι έγινε εκείνη την παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας. 
Και μόνο με αυτή την αρετή, μπορεί να αξιωθεί να δεχθεί στην καρδιά του τον Νεογέννητο Βασιλέα και Σωτήρα Χριστό.

Αγίου Εφραίμ του Σύρου

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Πώς πάμε στο Χριστό;


Φωτογραφία του Μιχαήλ Κογιαννάκης.


Άγια, είναι η νύχτα, που ήρθε στον κόσμο ο Χριστός. Άγια· και ολόφωτη.
Τότε ήρθε στον κόσμο το ΦΩΣ· το ΦΩΣ το εκ ΦΩΤΟΣ.
Μα, αυτό το γενικό, μόνο του ΔΕΝ αρκεί! Πρέπει και εμείς, ο καθένας μας, να Τον δεχθή· να ᾿ρθη σε σχέση προσωπική μαζί Του. Πρέπει να γίνει πιστός· χριστιανός. Πιστός στον Χριστό!
Τότε κάποιοι Τον βρήκαν. Μπορούμε να Τον βρούμε και εμείς. Αρκεί να Τον αναζητήσουμε σωστά· ακολουθώντας, όχι κάποιο δρόμο, αλλά ένα εγγυημένο δρόμο.
Και δρόμοι εγγυημένοι είναι δύο:
Ο ένας είναι ο δρόμος της Παναγίας.
Ο άλλος είναι ο δρόμος των Ποιμένων και των Μάγων.
* * *
1. Η Παναγία, η Μαρία από την Ναζαρέτ, ήταν μια απλή κοπέλλα. Δεν ήταν, ούτε ιστοριοδίφης· ούτε φυσιοδίφης· ούτε στοχαστής. Πίστευε στην πραγματικότητα. Και είχε οδηγό της, την πραγματικότητα.
Της μίλησε ο άγγελος Γαβριήλ. Της είπε, ότι θα γεννήσει τον Σωτήρα του κόσμου. Μα αυτή ΔΕΝ χάρηκε. Αντέδρασε. Και απάντησε: Πως μπορεί γυναίκα να γεννήσει παιδί, χωρίς συνεύρεση με άνδρα;
Της απάντησε ο άγγελος: Μπορεί! Όταν θέλει ο Θεός, δεν λειτουργούν, πάνε στην άκρη, οι νόμοι της φύσης! ΔΕΝ στέκουν εμπόδιο στην θέληση του Θεού!
Και η Μαρία, το κατάλαβε. Το κατάλαβε σωστά. Και είπε:
Εγώ είμαι ΔΟΥΛΗ του Κυρίου. Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου!
Και συνέλαβε τον Υιό του Θεού: «εκ Πνεύματος Αγίου».
Και γι᾿ αυτό η Παναγία ξέροντας, όλα αυτά και τον τρόπο που γέννησε, μόλις έτεκε τον Χριστό, Τον προσκύνησε! Σαν Θεό της. Σαν σωτήρα της. Σαν σωτήρα όλου του κόσμου.
2. Άλλος δρόμος, απλούστερος, πιο βατός σε μας τους αδύναμους, είναι ο δρόμος των ποιμένων.
Αγρυπνούσαν κοντά στα πρόβατά τους. Και εκεί είδαν ξαφνικά άγγελο. Και ο άγγελος τους μίλησε και τους είπε:
-Σας φέρνω χαρμόσυνο μήνυμα. Γεννήθηκε στην Βηθλεέμ ο Σωτήρας του κόσμου! Πηγαίνετε να Τον ιδείτε· και να Τον προσκυνήσετε!
Και αυτοί με απλότητα· μα αποφασιστικά είπαν:
– Πάμε! Επιτρέπεται, μετά από τέτοιο μήνυμα, να διστάζει άνθρωπος και να βαριέται; Να μετράει βήματα;
Και ξεκίνησαν να ιδούν. Τι να ιδούν; Ένα νεογέννητο! Και επήγαν. Και το βρήκαν στο σπήλαιο. Και το είδαν. Και το προσκύνησαν! Τόσο εύκολα;
Ναί. Γιατί κατάλαβαν, ότι τα λόγια του Αγγέλου, ήταν λόγια σοβαρά. Και τα δέχθηκαν. Γιατί κατάλαβαν, ότι το βρέφος εκείνο, δεν ήταν ένα κάποιο βρέφος, αλλά ο υιός του Θεού, ο συνάναρχος, και ομόθρονος με τον ΠΑΤΕΡΑ.
Και «εθαύμασαν». Δηλαδή κατάλαβαν, πόσο μεγάλη είναι η σοφία του Θεού· και πόσο απέραντη η αγάπη Του για μας.
Κάτι ανάλογο έκαμαν και οι μάγοι. Είδαν αστέρι στον Ουρανό. Και κατάλαβαν. Και ξεκίνησαν, ψάχνοντας για ένα μεγάλο βασιλιά, κυρίαρχο στον κόσμο όλο! Και επήγαν. Και Τον βρήκαν μικρό παιδί, μωρουδάκι. Και κατάλαβαν πολύ περισσότερα από όσα άφιναν να φανούν τα φαινόμενα. Κατάλαβαν, ότι ο Θεός είναι αγάπη και ταπείνωση.
Αγάπη που ήρθε να μας σώσει με την ταπείνωσή Του.
Και Τον προσκύνησαν με διπλό πόθο και με απέραντη πίστη!…
* * *
Για την Παναγία, για τους μάγους και για τους ποιμένες, αυτά ήταν… αυτονόητη πορεία!
Γιατί για μας απλώς μένουν απορία; Μήπως, γιατί δεν έχομε καλή και καθαρή καρδιά;
Ας φροντίσωμε, να κάνωμε την καρδιά μας λίγο πιο καθαρή. Για να μπορεί να ᾿ρθη ο Χριστός κοντά μας, και να την γεμίσει με την χάρη Του, με την ειρήνη Του, με την ευλογία Του.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

16 «αγκάθια» στις σχέσεις Ορθοδόξων-παπικών. Γιατί επέλεξε τώρα η Μητρόπολη Βεροίας να τα αναδείξει;

Σε μια περίοδο που το Φανάρι εντείνει τις προσπάθειες για πλήρη ενότητα με τους παπικούς όπως πρόσφατα ακούσαμε και από το στόμα του ιδίου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αλλά και από πλευράς Βατικανού, μια μητρόπολη των “Νέων Χωρών” σε παρέμβασή της θυμίζει τις σοβαρές θεολογικές διαφορές Ορθοδόξων-παπικών στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα.
Στο επίσημο ιστολόγιο της Μητροπόλεως Βεροίας λοιπόν αναρτήθηκε σήμερα παλιότερη ανάλυση του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιερόθεου με θέμα:
“ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ”
Η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής για τήν εν λόγω ανάρτηση μάλιστα προκαλεί ερωτήματα αν αναλογιστεί κανείς πως η ανάλυση πηγαίνει 16 ολόκληρα χρόνια πίσω και προέρχεται εκ του περιοδικού Θεοδρομία Έτος Γ – Τεύχος 1 – Ιανουάριος – Μάρτιος 2001….
Σύμφωνα με την ανάλυση η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και της ακτίστου ενεργείας του Θεού., ενώ 
αναλύονται και οι άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων.
Στην συγκεκριμένη ανάλυση αναφέρονται τα εξής:
“Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν το θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπας της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.
Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο Ορθόδοξος Πάπας Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του Ορθόδοξου Πάπα Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Πάπας Σέργιος ο Δ’ το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος ο Η’ εισήγαγε το Πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και της ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την φύση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείτε ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθεί.
Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος κι εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.
Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενέργειας του Θεού, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:
1) Το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργείται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να μειώνεται ο Υιός κατά την ιδιοότητά Του να γεννά, εάν υπάρχει ενότητα μεταξύ Πατρός και Υιύ, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί πρόσωπο στείρο,
2) Η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην Θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο
3) Ο καθαγιασμός των «τιμίων δώρων» που γίνεται όχι μετην επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού «λάβετε φάγετε… πίετε εξ αυτού πάντες…»
4) Η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,
5) Η θεωρία περί «αξιομισθίας» του Χριστού που την διαχειρίζεται ο Πάπας και η «υπερπερισσεύουσα» χάρη των αγίων,
6) Ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος και Θείας Ευχαριστίας,
7) Η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,
8) Οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιεροσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),
9) Η μη μετάληψη των λαϊκών από το «Αίμα» του Χριστού,
10) Το Πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι ο «episcopus episcorum και η πηγή της ιερατικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γης»(Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίο υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,
11) Η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις, το αλάθητο του Πάπα,
12) Το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για την Αγία Τετράδα,
13) Οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που πικράτησαν στον δυτικό χώρο,
14) Η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας
15) Η διδασκαλία περί του απόλυτου προορισμού,
16) Η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.
Επίσης η μεγάλη διαφορά, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική ( Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νου για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.
Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσει συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία «η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον, όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται». Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως «συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα». Αρκεί να βγει ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχει κύρος. Ο επίσκοπος Μαρέ έγραψε: «θα ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το Πιστεύω έλεγαν: «και εις ένα Πάπαν» παρά να λέγουν «και εις μίαν…Εκκλησίαν».
Επίσης «η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, ως οι απλοί πιστοί». Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι «η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μεταδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποία βρισκόταν όλοι οι άλλοι, μεταδόθη στους διαδόχους του πέτρου, δηλαδή στους Πάπες». Μέσα σ’ αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική «Εκκλησία» ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρας Εκκλησίας.
Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίστηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακήρυξης του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: «ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επίγειου κράτους». Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): «Αυτός που έχει την νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή ( η Εκκλησία) δεν συνεζεύχθη με κενά χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη προίκα, δηλαδή την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων… Σα σύμβολα των κοσμικών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιεροσύνης, το Στέμμα για την βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων».
Επομένως υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας. Επιπλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος- αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γη, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.
το μεταφέρουμε από εδώ

Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου: Εμείς Οι Χριστιανοί Θα Περάσουμε Εδώ Μεγάλες Δοκιμασίες!



keri
Παρ’ όλο που ζούσε μέσα στον κόσμο, ο πόθος της για τον Μοναχισμό και την Εκκλησία την έκαναν να μετατρέψει το δωμάτιό της σ’ ένα μοναχικό κελλί. Ό,τι χαρτάκι εύρισκε πού είχε φωτογραφία κάποιου αγίου το κολλούσε στον τοίχο, δημιουργώντας μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα.
Δεν αγαπούσε τα χρήματα, ήταν ανάργυρη. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να μπορεί να κάνει ελεημοσύνες και να βοηθά τον κόσμο. Όλη την σύνταξη της την μοίραζε σε ελεημοσύνες.
Όταν τα παιδιά της, επίσης της έδιναν χρήματα, τα διέθετε και αυτά για να βοηθά φτωχούς. Έλεγε στα παιδιά της: «Τα χρήματα αυτά που δίνω, δεν είναι δικά μου. Πιάνονται (λογίζονται) σε σας, γιατί δικά σας είναι».
Απέφευγε μάλιστα να πιάνει με τα χέρια της τα χρήματα, αλλά με μια χαρτοπετσέτα ή με ένα κομμάτι ύφασμα. Και όταν πήγαινε να ψωνίσει άνοιγε το πορτοφόλι ή την χαρτοπετσέτα και έπαιρνε ο μπακάλης μόνος του. Από το σπίτι της έβγαινε τη νύχτα κρυφά, να μην την βλέπουν, και πήγαινε σε φτωχά σπίτια, άφηνε έξω από την πόρτα ό,τι είχε και έφευγε.
Στον φούρναρη είχε δώσει παραγγελία να εφοδιάζει με ψωμί μια φτωχή οικογένεια, χωρίς να μάθει κανείς τίποτε. Το είπε στην κόρη της μόνο πριν κοιμηθεί, και της άφησε παρακαταθήκη να συνεχίσει την ελεημοσύνη. Η Λαμπρινή συμβούλευε:
«Μεγάλη ευλογία έχει ο άνθρωπος που κάνει ελεημοσύνη. Όταν κάνετε ελεημοσύνη δεν θα δίνετε αυτό που είναι για πέταμα, αλλά θα δίνετε για τον ξένο και τον φτωχό το καλύτερο. Οι γονείς να μην στενοχωρούνται που δεν έχουν ν’ αφήσουν περιουσία στα παιδιά τους, αλλά να φροντίζουν για την κατά Θεόν πρόοδό τους και τα υπόλοιπα θα τα τακτοποιήσει ο Θεός».
Επισκεπτόταν αρρώστους χωρίς φόβο να κωλύσει κάτι, αφού πολλές φορές κοινωνούσε πρώτα ο άρρωστος (ετοιμοθάνατος) κα! αμέσως εκείνη, γιατί δεν φοβόταν τον θάνατο, αντίθετα θεωρούσε πώς θα την έφερνε πιο κοντά στον Θεό.
Κάποτε πήγε να προσκυνήσει τον Άγιο Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα με ένα παιδάκι που το είχε βαφτίσει, χωρίς να έχει μαζί της χρήματα. Όμως με την βοήθεια του Θεού πήγαν και γύρισαν, χωρίς να τους ζητήσουν χρήματα ούτε στο λεωφορείο ούτε στο καράβι.
Η γιαγιά Λαμπρινή αγαπούσε τον Χριστό, αγωνιζόταν περισσότερο από μοναχή, προσευχόταν συνέχεια και μετέδιδε την θεία Χάρη. Πολλοί πήγαιναν να την δουν, να την συμβουλευθούν και να ζητήσουν την προσευχή της.
Ολόκληρα λεωφορεία σταματούσαν στο φτωχικό της. Δεχόταν όλους τους ανθρώπους αδιαμαρτύρητα, πολλές φορές χωρίς ούτε μια διακοπή στην διάρκεια της ημέρας.
Οι επισκέψεις στο σπίτι της ήταν καθημερινές. Δεν υπήρχε ωράριο. Ο καθένας ερχόταν οπότε ήθελε και έφευγε όταν ήθελε. Δεχόταν τους πάντες αγόγγυστα. Όταν ήταν μόνη της διάβαζε ή προσευχόταν. Για να ξεμουδιάσει έβγαινε και έκανε περίπατο, όχι στο χωριό, αλλά στον κήπο με τις πορτοκαλιές και έλεγε την ευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με).
Ο λόγος της ήταν πάντα για την υπομονή. Έλεγε: «Εμείς Οι χριστιανοί θα περάσουμε εδώ μεγάλες δοκιμασίες, ακόμα και μέσα στην ίδια την οικογένεια μας. Θα πρέπει να δείχνουμε υπομονή, αγάπη, και να κάνουμε ελεημοσύνες». Σε όσους είχαν οικογενειακά προβλήματα τους παρακαλούσε να μη διαλύσουν την οικογένεια τους. «Ο πειρασμός σας βάζει», έλεγε.
Σε νέους πού την επισκέπτονταν συμβούλευε: «Αποφάσισες να παντρευτείς; Θα κάνεις υπομονή και όχι μία, αλλά πολλές. Να εκκλησιάζεστε τακτικά, να εξομολογείστε, να κοινωνάτε και να προσεύχεσθε. Όταν κάνετε αυτά, θα πάτε κοντά στον Χριστό να χαίρεστε για πάντα».
Αν και δεν είχε σπουδάσει, όμως διάβαζε πολλά πνευματικά βιβλία, τα κατανοούσε και τα εξηγούσε.
Άνθρωποι εγγράμματοι – ακόμη και καθηγητές Πανεπιστημίου – πήγαιναν να ακούσουν την γιαγιά Λαμπρινή. Την είχαν σε ιδιαίτερη ευλάβεια γιατί η ζωή της ήταν τελείως δοσμένη στον Χριστό, αλλά και γιατί έβλεπαν να ενεργεί η θεία Χάρη μέσω αυτής θαυμαστά έργα.
Αρπαζόταν πολλές φορές ο νους της και έβλεπε τα αθέατα μυστήρια του μέλλοντος αιώνος, η προσευχή της εισακούετο, γνώριζε τα κρύφια των ανθρώπων, και προέβλεπε γεγονότα του μέλλοντος…

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Οι καιροί ου μενετοί...

ellhnikh shmaia 12
(Οι καιροί [οι ευκαιρίες] δεν περιμένουν)
Γεώργιος Ασλανίδης
«Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες· οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει» . (Γι' αυτό χαρείτε ώ ουρανοί και όσοι κατοικούν εις αυτούς. Αλλοίμονον εις την γη και την θάλασσα, διότι κατέβηκε ο διάβολος σ' εσάς με μεγάλο θυμό, επειδή ξέρει ότι λίγος είναι ο καιρός του). Αποκ. 12,12.  
Αδελφοί μου,
Με βαθύτατη περίσκεψη, συνειδησιακό προβληματισμό και πόνο ψυχής παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια τα τεκταινόμενα στη χώρα μας. Ειλικρινά, εκπλήσσομαι με τη Βουλή των Ελλήνων (το νομοθετικό Σώμα) για αποφάσεις που έλαβε με νομοθετήματα που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη χριστιανική πίστη και διδασκαλία πάνω στην οποία δομήθηκε και εδράζεται όχι μόνο το ελληνικό, δικαιϊκό και αξιακό σύστημα, αλλά και σύμπας ο Δυτικός Πολιτισμός.
Δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις, καθοδηγούμενες από εξωτερικούς παράγοντες, επέλεξαν να οδηγήσουν το έθνος μας σε πλήρη κοινωνική αποσύνθεση με απώτερο σκοπό να θρυμματίσουν και να πολτοποιήσουν όποια παραδοσιακή αξία κρατάει ακόμη όρθιο αυτόν τον τόπο και να διχάσουν βαθιά τον Ελληνικό λαό, ώστε να μπορέσουν να τον ελέγξουν.
Στη συνέχεια παραθέτω νόμους και στατιστικά στοιχεία που καταδεικνύουν τη σήψη των ηθικών αξιών.
Νόμοι που αντιστρατεύονται το άγιο θέλημα του Θεού:
1. Νόμος 1250/1982 - ΦΕΚ 46/Α/7-4-1982: πολιτικός γάμος
2. Νόμος 1272/1982 άρθρο 8, 20/8/1982: αποποινικοποίηση της μοιχείας
3. Νόμος 3719/2008 - ΦΕΚ 241/Α'/26.11.2008: αυτόματο διαζύγιο, σύμφωνο συμβίωσης
4. Νόμος 1609/1986 - ΦΕΚ Α' 1986: νομιμοποίηση των εκτρώσεων
5. Νόμος 4177/2013 άρθρο 16λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές
6. Νόμος 4356/2015 - ΦΕΚ 181/Α/24-12-2015: σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων
7. Νόμος 4491/2017αλλαγή ταυτότητας φύλου στο 15ο έτος της ηλικίας
Στατιστικά στοιχεία των ανομιών μας, από την ΕΛΣΤΑΤ:
1. Το 2016 οι πολιτικοί γάμοι ήταν περισσότεροι σε σχέση με τους θρησκευτικούς. Συγκεκριμένα, σε σύνολο 49.632 γάμων οι θρησκευτικοί ήταν 23.778 και οι πολιτικοί 25.854.
2Το 2014 ο αριθμός των εκδοθέντων διαζυγίων εκτινάχθηκε στα 18.353 από τα 13.164 που ήταν το 2013, σύμφωνα με το Εθνικό Ληξιαρχείο.
3. Τα σύμφωνα συμβίωσης ετερόφυλων ζευγαριών το 2014 αυξήθηκαν κατά 170,7% σε σχέση με το 2013. Για τη χρονική περίοδο από το 2009 (πρώτο έτος εφαρμογής τους) έως το 2014, τα σύμφωνα συμβίωσης ανήλθαν κατ’ έτος σε 161, 180, 185, 314, 581 και 1.573 αντίστοιχα, δηλαδή καταγράφηκαν συνολικά 2.994 σύμφωνα συμβίωσης στο σύνολο της χώρας.
4. Το 2016 είχαμε 217 σύμφωνα συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών (167 μεταξύ ανδρών και 50 σύμφωνα μεταξύ γυναικών).
5. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, συνολικά ετησίως καταγράφονται στην Ελλάδα 300.000 εκτρώσεις. Απ' αυτές οι 40.000 πραγματοποιούνται από κορίτσια κάτω των 18 ετών.
6. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα το 1980 ήταν 148.134 , ενώ το 2016 ήταν 92.898.
7 . Το 2015 έγιναν 11.517 σοβαρά τροχαία ατυχήματα, με 796 νεκρούς, το 2016 έγιναν 11.396 με 805 νεκρούς.
8. To 2003 είχαμε 8.418 κρατουμένους στις φυλακές της χώρας, ενώ το 2013 είχαμε 12.475, εκ των οποίων το 60% ήταν αλλοδαποί.
9. Οι αρμόδιοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. αντιμετωπίζουν 300 έως 360 εξαφανίσεις παιδιών, οι οποίες καταγγέλλονται κατά μέσο όρο κάθε χρόνο στην Ελλάδα. 
10 . Από τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. προκύπτει ότι το 2016 σημειώθηκαν συνολικά 81 ανθρωποκτονίες, εκ των οποίων οι εννέα με κίνητρο τη ληστεία. Σημειώθηκαν επίσης 132 απόπειρες δολοφονίας. Το ίδιο έτος υπήρξαν 183εξιχνιάσεις ανθρωποκτονιών (πρόκειται και για υποθέσεις παλαιότερων ετών).
Μέσα στο 2016 συνελήφθησαν συνολικά  273.968 άτομα  για αξιόποινες συμπεριφορές κακουργηματικού και πλημμεληματικού χαρακτήρα. Από τους συλληφθέντες, οι 68.198 ενέχονται σε ανθρωποκτονίες, ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις σπιτιών. 
11. Το 2000 είχαμε 382 αυτοκτονίες, ενώ το 2015 είχαμε 613 αυτοκτονίες και 769 απόπειρες.
12. Ανησυχητική είναι η διαπίστωση ότι το 4,7% του πληθυσμού δηλώνει ότι έχει κατάθλιψη, ποσοστό που είναι αυξημένο κατά 80,8% σε σχέση με το ποσοστό του 2009 (2,6%).
Μακράν του Θεού άρχοντες και αρχόμενοι
Ο Χριστός μας απευθυνόμενος στους μαθητές Του είπε: «οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν» , (ξέρετε, ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών, τα καταδυναστεύουν, και οι μεγάλοι άνδρες τους τα καταπιέζουν). Μαρκ. 10,42.    
Βεβαίως ως Χριστιανοί οφείλουμε να υπομένουμε και να υποτασσόμεθα στις εξουσίες, όπως σαφέστατα ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γάρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν », (Ας υποτάσσεται ο καθένας στις ανώτερες εξουσίες, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον Θεό, και οι εξουσίες που υπάρχουν έχουν ταχθεί από τον Θεό). Ρωμ. 13,1.   
Επίσης ο σύγχρονος μας Άγιος Πορφύριος έλεγε: «Να μην αγανακτούμε μ' εκείνους που είναι βλάσφημοι, αντίθεοι, διώκτες κ.λπ. Τα λόγια τους, την κακία τους να μισήσουμε, τον άνθρωπο όχι. Να προσευχηθούμε γι' αυτόν».(Από το βιβλίο "Βίος και Λόγοι " σελ. 391).
Θλιβώμεθα όμως από τα βλάσφημα και αντίθεα λόγια και έργα των πολιτικών. Πονάμε για το μένος τους εναντίον της Ορθοδόξου πίστεώς μας.
Παραθέτω ενδεικτικά τους λόγους και τις επιδιώξεις πολιτικών προσώπων, παλαιών και νυν, ως και στατιστικά στοιχεία για το τι πρεσβεύει σήμερα ο Έλληνας.
Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1978 είπε στον τότε Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο με το χαρακτηριστικό του ύφος: «Ήρθε ο καιρός να χωρίσουμε τα τσανάκια μας».
Γεώργιος Ράλλης, υπήρξε υψηλόβαθμος τέκτονας 33ου βαθμού (έρευνα του δημοσιογράφου Βασίλη Λαμπρόπουλου πρώην τέκτονα, σύμφωνα με τον ίδιο, που τη δεκαετία του 1970 ξεσκέπασε πολλά από τα μυστικά και τα μυστήρια της Μασονίας στην Ελλάδα). 
Μαργαρίτα Παπανδρέου , ο πατέρας της,  ο Douglas Chant, ήταν μέγας διδάσκαλος των Χιλιαστών του Σικάγο. Ίδρυσε την Ένωση Γυναικών Ελλάδος (Ε.Γ.Ε.) και πρωτοστάτησε για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων.
Κωστής Στεφανόπουλος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε: «Οι εκτός νομοθετημένης διαδικασίας συλλεγείσες υπογραφές δεν είναι δυνατόν να ανατρέψουν τις διατάξεις του Συντάγματος». Για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες συγκεντρώθηκαν τρία εκατομμύρια υπογραφές. Όταν ο λαός δεν συναινεί, δεν εφαρμόζεται ο νόμος.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ουδέποτε έβαλε σαν όρο την διαγραφή του θρησκεύματος από την ταυτότητα για την ένταξη μας στο ευρώ!
Κωνσταντίνος Σημίτης, είχε δηλώσει για το θέμα των ταυτοτήτων: «Άλλο η πίστη και η θρησκεία και άλλο το δελτίο ταυτότητας, δηλαδή ο τρόπος που επικοινωνεί ο πολίτης με το κράτος» και ότι: «θέμα συγκυβέρνησης της χώρας δεν τίθεται», εννοώντας την Εκκλησία.
Ντόρα Μπακογιάννη, σε εκπομπή στο Alter , στον δημοσιογράφο Χατζηνικολάου είπε επί λέξη: « Και με τον διάβολο θα πήγαινα άμα ήταν για το καλό της πατρίδας μου » . Και δυστυχώς ήταν μία εκ των 19 βουλευτών της Ν.Δ. που ψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια.
Σταύρος Θεοδωράκης, μιλώντας στη Βουλή για το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, πρότεινε την επέκταση και του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε στην εφημερίδα «Κυκλαδίτικη» και στον δημοσιογράφο Νικόδημο Λιανό τον Ιούλιο του 2011: «Η σχέση μου με την Εκκλησία είναι πολύ καλή και θα έλεγα ότι στηρίζεται στην ντομπροσύνη, εάν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη. Είμαι άθεος και δεν πιστεύω , αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σέβομαι τη θρησκεία...».
Νίκος Φίλης , σε τηλεοπτική εκπομπή στον σταθμό Kontra είπε: « Η Εκκλησία έχει συμβάλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας »Διευκρίνισε δε ότι: « για τους λόγους αυτούς στη συνταγματική αναθεώρηση θα προωθηθεί ρύθμιση για ένα ουδετερό-θρησκο κράτος » .
Νίκος Βούτσης , σε συνέντευξή του προς την τηλεόραση της ΕΡΤ είπε: «Δεν είμαστε λαός Ορθόδοξος. Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι "ταλιμπάν της Ορθοδοξίας". Οι παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό κρατούνται όσο τις κρατάει η εποχή τους».
Η Κάπα Research παρουσίασε τον Απρίλιο του 2015 έρευνα βάσει της οποίας:
α) Το ποσοστό όσων δηλώνουν άθεοι εκτινάχθηκε στο 14,7% , ενώ προ δέκα ετών ήταν στο 2% .
β) Το 36,7% δηλώνει πως δεν πάει ποτέ στην εκκλησία.
γ)   Στο Θεό πιστεύει το 74,2% και ανάμεσα σε αυτούς το 63,7% ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ.
δ) Το 37,8% πιστεύει στην ύπαρξη εξωγήινων.
ε) Μόνο το 31,8% πιστεύει στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού .
 Από τη Βουλή των Ελλήνων υπερψηφίστηκε με 194 «ναι» το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Ο δε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζητώντας συγγνώμη από τους ομοφυλόφιλους πρόσθεσε ότι: «Ο αγώνας χρειάζεται συστράτευση των δημοκρατικών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων. Απαιτείται πολιτικό θάρρος για να μην επιτρέψουμε στις δύσκολες ημέρες να κερδίσει το σκοτάδι αλλά να κερδίσει η Δημοκρατία». Το ακούσαμε κι αυτό, για τον κ. Τσίπρα η Ορθόδοξη πίστη, οι ηθικές αξίες είναι σκοτάδι.
 Η πραγματικότητα αδυσώπητη, οι αριθμοί αμείλικτοι.
Αδελφοί μου, αυτή είναι η αλήθεια...! Είμεθα Λαός δυσσεβής και παράνομος.
Όταν τα ιερά κλονίζονται και τα ανόσια νομοθετούνται χρειάζεται μεγάλος αγώνας.
 Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, μας τονίζει: «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» , (διότι δεν διεξάγουμε πάλη με σάρκα και αίμα, αλλά με τας αρχάς, τας εξουσίας, τους κοσμοκράτορας του σκοτεινού τούτου κόσμου, με τα πονηρά πνεύματα εις τους ουρανούς). Εφ. στ, 12.
 Τι μέλλει γενέσθαι; Κύριος οίδεν!
Χρειάζεται ταπείνωση, δάκρυ, προσευχή. Οι καιροί ου μενετοί. Χρειάζεται αναγέννηση και διάθεση να σηκώσουμε ο καθένας μας τον "σταυρό" του.
Έλεγε ο μακαριστός άγιος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου πατήρ Γεώργιος Καψάνης  που διετέλεσε και καθηγητής του Εκκλησιαστικού δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ότι: « δυστυχώς δίνουμε δικαιώματα στον έξω από 'δω με δική μας προαίρεση. Εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες μας και το κοσμικό μας φρόνημα, μας χορεύει και μας παλαβώνει» .
Έλεγε επίσης: « Ζούμε σ' έναν κόσμο που τα ιδανικά του είναι η ικανοποίηση των παθών του, της καλοζωίας, της άνεσης, της ανηθικότητας και του εγωισμού. Αυτός ο κόσμος δεν θέλει να ακούει για εγκράτεια, για θυσία, για πνευματικά παλαίσματα, αρνούμενος να σηκώσει τον "σταυρό" του. Τον "σταυρό" που δίνει στον καθένα μας ο ίδιος ο Χριστός. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος  μένει  στο κενό, στο αδιέξοδο, στην πλήξη, στην άνια, στην φθορά και στον θάνατο» .
Μία μεγάλη μορφή της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας είναι και ο πατήρ Δημήτριος Ντούτκο, πού δοκίμασε το μίσος των ηγετών της κομμουνιστικής Ρωσίας. Στο βιβλίο του “Ελπίδα” γράφει: « Προσπαθούμε, βαδίζοντας τον δρόμο για τη Βασιλεία του Θεού να τον κάνουμε άνετο! Ο κόσμος με τον πλούτο των αγαθών του, με την τεχνολογία μας παλάβωσε. Μας μιλούν για τον πόνο και τα παθήματα και μας λένε ότι ο Χριστιανισμός είναι χαρά» .«Ναι», απαντάει ο π. Δημήτριος, «Ο Χριστιανισμός είναι χαρά. Όλα πρέπει να είναι χαρά! Όμως η χαρά δεν έρχεται έτσι. Η χαρά δεν αγοράζεται με χρήματα. Η χαρά του Χριστιανού αγοράζεται με τον πόνο και τα παθήματα. Άλλα αγοραστικά μέσα δεν υπάρχουν! Για να σωθεί ο άνθρωπος, ο ίδιος ο Κύριος μας ανέβηκε στον Σταυρό με τη θέλησή Του και σταυρώθηκε και πέθανε. Μετά ήρθε η Ανάσταση, μετά ήρθε η χαρά!».
Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας;
Ναι, βεβαιώνει ο παρηγορητικός λόγος του Κύριου και Θεού μας λέγοντας: «Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε. ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» , (Αυτά σας τα είπα, δια να έχετε ειρήνη μένοντας ενωμένοι μαζί μου. Εις τον κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά έχετε θάρρος. Εγώ έχω νικήσει τον κόσμο). Ιω. 16,33.
«Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν» , (Εάν ο κόσμος σας μισή, να ξέρετε ότι πρίν από σας έχει μισήσει εμένα). Ιω. 15,18 
«Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» , (Και ιδού εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες μέχρι της συντέλειας του κόσμου). Ματθ. 8,20.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε συχνά: « Μετά τη μπόρα  τη δαιμονική  θα έρθει η λιακάδα η θεϊκή » . Έλεγε επίσης: «Να κάνουμε προσευχή να φωτίσει ο Θεός να βγουν άλλοι, νέοι άνθρωποι, αγνοί, να βγουν  Μακκαβαίο ι, γιατί οι τωρινοί καταστρέφουν τον κόσμο ».   (Από το βιβλίο “Με πόνο και αγάπη” του Ι. Ησυχαστηρίου Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής, σελ. 31). 
 Εύχεσθε αδελφοί μου, Αμήν. Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα.